Terug van het Noorden

Het is reeds over middernacht en we zijn goed en wel terug in Dhaka na een 5-daagse gezamenlijke tocht naar het Noorden. Tijdens de vele uren busrit hebben we heel ons repertorium chiroliedjes, Jeugd en Gezondheidliedjes en Vlaamse meezingers van toen we ‘jong’ waren bovengehaald. We zagen ook rond 22u heel wat vrouwen huiswaarts keren na een lange werkdag die gestart was om 8u. Toch een andere realiteit dan onze bezoeken aan de Bengaalse textielbedrijven.
Het was even slikken toen we donderdagmorgen hoorden dat alarmfase 10 was afgekondigd voor het Zuiden van Bangladesh. Een cycloon naderde…Na rijp beraad door Fabienne en Sohrab en Malik, onze partners hier, werd beslist om de groepjes B en C niet te laten vertrekken naar Chittagong en het Zuiden.
Gevolg : wat reorganisatie in onze hoofden, knoppen werden omgedraaid, verwachtingen werden opgeborgen en we vertrokken met 17 naar het Noorden (programma van groepje A).
Daar kwamen we vooral in contact met BSSF, de vakbond. We hadden ontmoetingen met de transportwerkers, riksjadrivers, bouwvakkers, werknemers uit de dierentuin(echte Bengaalse tijger gezien), metaalbewerkers, textielarbeiders, edelsmeden en bidiwerknemers (maken sigaretten). Met een aantal van deze sectoren hadden we een diepgaande babbel rond werkomstandigheden, loon, veiligheid, syndicalisatiegraad, belang en ondersteuning van de vakbond,… Af en toe kregen we ook de mogelijkheid om de werknemers in hun werkomgeving bezig te zien. Zo moesten we af en toe eens slikken bij het zien van het ritme waarmee de bidiwerkneemsters de sigaretten verpakten – uren zittend op de grond, met weinig licht, ook kinderen waren er aan het werk…
s’Avonds werden ook onze grenzen verlegd toen we de deuren van onze slaapcellen openden…
Overal werden we hartelijk verwelkomd met bloemen en /of bloemblaadjes. Onze busjes leken wel rijdende bloemenwinkels.
Het Noorden is heel erg groen, overal rijstvelden, suikerrietvelden en bedrijvige Bengalen in de velden. Daartussen riksjadrivers die gewoon ’alles’ vervoeren op hun fiets. De foto’s stapelen zich ondertussen op. Bengalen staan laten zich graag fotograferen. Als je je fototoestel bovenhaalt, staan ze al op een rij om gefotografeerd te worden. En daarna op het schermpje de foto bekijken vinden ze super – overal lachende gezichten.
Gisteren was een prachtdag. Sohrab, onze partner en reisbegeleider, zorgde voor een verrassing. We werden verwacht in zijn geboortedorp om ‘het leven zoals het is’ mee te maken. Het was een onvergetelijke ervaring. We werden vergast op een demonstratie van een slangenbezweerder. Een aantal overwonnen hiermee een fobie. We maakten een lange wandeling tussen de riet- en suikervelden, liepen met onze voeten in het zand, waagden ons op een lange bamboebrug van de ene oever naar de andere en keken toe hoe ons middagmaal werd bereid.
Wij waren voor hen een attractie, ze hadden nog nooit ‘witte mensen’ gezien. De rest laat ik aan jullie verbeelding over. Deze ervaring is ons al meermaals overvallen. Als onze colonnes busjes passeren, roffelt de tamtam : witte mensen in aantocht. Gevolg : de mensen stromen toe als we ergens toekomen, GSM’s worden bovengehaald om ons te fotograferen.
Het waren heel boeiende dagen samen. We vormen een hechte groep.
Lieve mensen, in jullie vele sms-en die iedereen ontving, lazen we heel wat ongerustheid. Gelukkig konden jullie via Wereldsolidariteit lezen dat we veilig naar het Noorden vertrokken waren. We zijn echt wel aan een ramp ontsnapt. Wij weten heel weinig over de ramp die Bangladesh trof. Het communicatienetwerk ligt plat met het Zuiden. Via jullie berichten lazen we hoe groot de ravage is. In de Bengaalse kranten kunnen we alleen via de foto’s ons een idée vormen van de ramp. Onze verbondenheid en onze solidarteit gaat uit naar de getroffen mensen.
Bij het bezinningsmoment gisterenavond keken we naar de sterren en Eric merkte op dat in de duistere nacht elke fonkelende ster hoop is op nieuw licht. Wij hopen dat de Bengalen in het Zuiden opnieuw de moed mogen vinden om opnieuw te beginnen.
Vince