Veilig thuis

Na een emotioneel afscheid van Sohrab en uitgewuifd door een delegatie van BSSF stappen we donderdagmorgen in Dhaka het vliegtuig op. Zeventien uur later landen we veilig en wel in Zaventem, een beetje uitgeschud na zoveel intens beleefde ervaringen.

Nog lang zullen we dagelijks denken aan de mensen die we in Bangladesh ontmoetten.
Nu gaan onze partners er keihard tegenaan om de slachtoffers van de orkaan SIDR te helpen. Ook naar hen gaan onze gedachten.

Bangladesh is een ervaring die niet in je koude kleren kruipt. Wat mij nog het meeste treft is dat mensen er telkens de kracht en de moed vinden om verder te gaan, ondanks miserie en tegenslagen.

Bangladesh heeft voor mij voortaan een heel andere klank, een klank van oprechte gastvrijheid en menselijke waardigheid, van niet opgeven en doorbijten, van vrouwen die opstaan voor hun rechten. En van nog zoveel meer warme gedachten die ik voor altijd met mij meedraag.

dankwoordje

Donderdagmorgen 01.30 u. Nog een kwartiertje te gaan voor het vertrek naar de luchthaven in Dhaka. Tijd voor een laatste berichtje...

Na deze twee weken in Bangladesh voel ik een warm gevoel van dankbaarheid.

Eerst voor mijn collega-inleefreizigers Fabienne, Nancy, Frans, Evy, Moniek, Ellen, Marian, Hilde, Geert, Liesbet, Claude, Eric, Vinciane, Marc, Johan en Mia.
We zijn samen stil en ontroerd geweest - we hebben ook wel eens samen gezongen: jullie waren een heerlijk gezelschap.

Ook voor de organisaties Wereldsolidariteit en ACW Oostende, die mij de kans gaven om deze inleefreis mogelijk te maken. In het Engels klinkt het nog mooier: “immersion trip”. En of we “ondergedompeld” werden…

Ten derde voor de organisaties hier in Bangladesh, GF, BSSF en CWAB, met een dikke pluim voor onze gids – sorry engel – Sohrab.
Jullie toonden ons hoe jullie met beperkte middelen de aanzet geven om het lot van vrouwen en arbeiders van dit zwaar beproefde land te verbeteren.

En als allerlaatste gaat mijn dank uit naar de bewoners van dit land: waar werden we niet als koningen ontvangen, waar voelden we niet de kracht om na elke tegenslag opnieuw te beginnen?

Deze twee weken waren van de meest intens beleefde weken die ik ooit mocht meemaken.

Ik zal jullie nooit vergeten.

Te gast bij Sohrab, onze gids

Gisteravond waren we te gast bij onze gids Sohrab.

De hele ervaringsreis door was hij onze begeleider: hij vertaalde de wederzijdse toespraken van het Bangla naar het Engels, hij telefoneerde elke dag verschillende keren om afspraken te bevestigen, hij was het die de hele omschakeling organiseerde toen de cycloon SIDR onze plannen in de war stuurde, hij had ook de ondankbare taak om te kiezen en te schrappen wanneer de aanvragen tot bezoek te druk werden – iedereen wou onze delegatie wel eens ontvangen.

Na een rit van 20 km (wat ons in het drukke verkeer bijna anderhalf uur kostte) werden we verwelkomd door zijn vrouw, dochter, zoon en een hele rist andere familieleden: een echt hartelijke ontvangst. De maaltijd was overvloedig en zeer lekker: rijst, rundsvlees, kip, noedels, verschillende groenten, druiven, bananen…en een ijsje toe!

Sohrab was echt ontroerd toen we hem een grote doos gaven met onze dankwoorden erin, met daarbij: Belgische koekjes voor de kinderen.

Zijn dochter en schoonzus namen dan de vrouwen uit onze groep apart om hun hand of voet met henna te bewerken. Ook enkele van de heren lieten zich een “behandeling” welgevallen: een man in Bangladesh laat immers zijn vingers met henna kleuren als hij gaat trouwen… Hoe gaan we dat thuis uitleggen, heren?
Alle dames uit de groep werden ook nog verwend met armbandjes, een halsketting of oorbellen.

Als we ooit nog eens de woorden “gastvrijheid”, “charmant”, “innemend” moeten gebuiken, zullen we vast en zeker aan dit memorabele bezoek terugdenken.

Dank je wel Sohrab!

WS laat haar partners niet in de steek !

Zoals jullie ondertussen allemaal weten, liet de cycloon Sidr een spoor van vernieling over het zuiden en het zuidwesten van Bangladesh. Ook de partners van Wereldsolidariteit zijn zwaar getroffen. De vakbond BSSF en de "beweging voor volksgezondheid” GK zijn momenteel actief bezig het vrijwilligerswerk te organiseren om mee de eerste en dringende noden te lenigen. Wereldsolidariteit laat haar partners niet in de steek en engageert zich hen te ondersteunen met het oog op de wederopbouw. We onderzoeken momenteel op welke manier we de steun het best kunnen organiseren. Meer info vind je op onze website www.wereldsolidariteit.be

Wereldsolidariteit Nationaal Secretariaat

Eventjes knop omdraaien

Vrienden, collega's, familie, rasta's
Eventjes de knop omdraaien toch. Deze voormiddag vrij gekregen, wat uitgerust, bezinnen over wat we hebben meegemaakt. Bijna middag nu en we mogen shoppen. Iets wat ik normaal heel graag doe (zoals velen onder jullie wel weten) voelt nu plots vreemd aan, onze portefeuille gevuld met enkele Bengaalse maandlonen. En dan denk je aan het thuisfront en begint de heimwee toch de kop boven te steken. Ons voorbereiden om te evalueren en onze partners te bedanken, woorden schieten tekort om dit te kunnen klaren. Sohrab, onze begeleider, is een echte engel - en ja, die bestaan nog op de wereld, al zijn er misschien niet veel en komen ze plots uit een onverwachte hoek, ze bestaan dus nog! Samen met Fabienne heb ik hier 2 vallende sterren gezien, een zeldzaamheid die ik goed heb benut, hopelijk komen mijn wensen uit.
Lieve schattebout, liefje, hou je vast aan de takken van de bomen... ik kom eraan!
Papa, bedankt voor je deugddoende, begrijpende tekst op de blog, ik breng de groeten over van Mallik!
Rasta's, bingi-players, de woorden van Marcus Garvey en Bob betekenen eens zoveel als je hier bent. Met alles wat ik hier heb beleefd en aan ben ontsnapt... Jah staat aan mijn zijde!

back to basics

Bangladesh:een ervaring back to basics...
 
Vanuit het veilige Belgie met zijn uitgebreide dienstensector naar  Bangladesh waar de baisisvoorwaarden voor een gezond en waardig leven moeilijk te realiseren zijn. De cycloon heeft dat nog maar eens versterkt.
 
Maar wij zagen de kiemen van verandering bij concrete mensen en bewegingen die het toch willen realiseren:
- door de uitbouw van basis- en technisch onderwijs die de grondslag zijn voor een betere toekomst
- door de uitbouw van vakbonden die basisvoorwaarden voor waardevol werk willen realiseren
- door de uitbouw van nieuwe initiatieven die de creativiteit en de zelfstandigheid aanmoedigen
- door de uitbouw van de basisgezondheidszorg door preventie, begeleiding en controle te doen tot in de kleinste dorpen.
 
Wij zagen een land op weg naar beter leven voor iedereen; wij zagen een dynamisch , vriendelijk en veerkrachtig volk.
 
Met wat we ervaarden geloven we in de toekomst van Bangladesh samen met met onze partners: GK, BSSF en CWA: samen kunnen we de wereld aan: together we are strong....
 
Claude Delporte plaatste dit vanuit Dakha...via....

---

Deel je gedachten direct met je vrienden Windows Live Messenger

Bangladesh: een arm, maaar rijk land

Als we de landen in de wereld vergelijken met economische maatstaven, dan is Bangladesh inderdaad een arm land. Elke dag kunnen we daar beelden van zien: bedelaars die tussen het drukke verkeer door tot bij onze busjes komen; mensonwaardige arbeidsomstandigheden waarbij vrouwen, mannen en kinderen voor een hongerloon werken (14 uur werken voor minder dan 1 euro per dag); uitgeleefde riksjarijders die zich 14 uur per dag en meer door het hectische verkeer wagen; mannen die ons komen vragen hoe ze in Belgie kunnen geraken.
En dan wordt dit arm land dan nog elk jaar opniew getroffen door natuurrampen. De orkaan SIDR die deze week over het zuiden raasde was de derde dit jaar...

Maar misschien moeten we eens een andere rangschikking van landen opmaken, gebaseerd op meer "menselijke" parameters: de hartelijke ontvangst die ons elke keer weer te beurt valt, met bloemen, thee, snoep, lekker eten; de gastvrijheid waarbij dorpelingen hun woning ter beschikking stellen; de solidariteit tussen de arbeiders om elkaar te helpen in tijden van nood; de werkkracht van leerkrachten in de school die voor een grote klas de jongens en meisjes een basis geven voor een betere toekomst; de trots van moeders die ons hun kroost komen tonen en maar wat graag op de foto staan; de kracht die we bij iedereen ervaren om na elke tegenslag er weer bovenop te komen; de spontane gesprekken die we in het Engels kunnen voeren met studenten uit middelbare scholen die ons hun leerboek tonen en ons uitvragen over Belgie ... en over de naam van Evy's boyfriend: Bangladesh mag dan al een arm land zijn, wat een rijkdom kunnen we hier elke dag ervaren

Terug van het Noorden

Het is reeds over middernacht en we zijn goed en wel terug in Dhaka na een 5-daagse gezamenlijke tocht naar het Noorden. Tijdens de vele uren busrit hebben we heel ons repertorium chiroliedjes, Jeugd en Gezondheidliedjes en Vlaamse meezingers van toen we ‘jong’ waren bovengehaald. We zagen ook rond 22u heel wat vrouwen huiswaarts keren na een lange werkdag die gestart was om 8u. Toch een andere realiteit dan onze bezoeken aan de Bengaalse textielbedrijven.
Het was even slikken toen we donderdagmorgen hoorden dat alarmfase 10 was afgekondigd voor het Zuiden van Bangladesh. Een cycloon naderde…Na rijp beraad door Fabienne en Sohrab en Malik, onze partners hier, werd beslist om de groepjes B en C niet te laten vertrekken naar Chittagong en het Zuiden.
Gevolg : wat reorganisatie in onze hoofden, knoppen werden omgedraaid, verwachtingen werden opgeborgen en we vertrokken met 17 naar het Noorden (programma van groepje A).
Daar kwamen we vooral in contact met BSSF, de vakbond. We hadden ontmoetingen met de transportwerkers, riksjadrivers, bouwvakkers, werknemers uit de dierentuin(echte Bengaalse tijger gezien), metaalbewerkers, textielarbeiders, edelsmeden en bidiwerknemers (maken sigaretten). Met een aantal van deze sectoren hadden we een diepgaande babbel rond werkomstandigheden, loon, veiligheid, syndicalisatiegraad, belang en ondersteuning van de vakbond,… Af en toe kregen we ook de mogelijkheid om de werknemers in hun werkomgeving bezig te zien. Zo moesten we af en toe eens slikken bij het zien van het ritme waarmee de bidiwerkneemsters de sigaretten verpakten – uren zittend op de grond, met weinig licht, ook kinderen waren er aan het werk…
s’Avonds werden ook onze grenzen verlegd toen we de deuren van onze slaapcellen openden…
Overal werden we hartelijk verwelkomd met bloemen en /of bloemblaadjes. Onze busjes leken wel rijdende bloemenwinkels.
Het Noorden is heel erg groen, overal rijstvelden, suikerrietvelden en bedrijvige Bengalen in de velden. Daartussen riksjadrivers die gewoon ’alles’ vervoeren op hun fiets. De foto’s stapelen zich ondertussen op. Bengalen staan laten zich graag fotograferen. Als je je fototoestel bovenhaalt, staan ze al op een rij om gefotografeerd te worden. En daarna op het schermpje de foto bekijken vinden ze super – overal lachende gezichten.
Gisteren was een prachtdag. Sohrab, onze partner en reisbegeleider, zorgde voor een verrassing. We werden verwacht in zijn geboortedorp om ‘het leven zoals het is’ mee te maken. Het was een onvergetelijke ervaring. We werden vergast op een demonstratie van een slangenbezweerder. Een aantal overwonnen hiermee een fobie. We maakten een lange wandeling tussen de riet- en suikervelden, liepen met onze voeten in het zand, waagden ons op een lange bamboebrug van de ene oever naar de andere en keken toe hoe ons middagmaal werd bereid.
Wij waren voor hen een attractie, ze hadden nog nooit ‘witte mensen’ gezien. De rest laat ik aan jullie verbeelding over. Deze ervaring is ons al meermaals overvallen. Als onze colonnes busjes passeren, roffelt de tamtam : witte mensen in aantocht. Gevolg : de mensen stromen toe als we ergens toekomen, GSM’s worden bovengehaald om ons te fotograferen.
Het waren heel boeiende dagen samen. We vormen een hechte groep.
Lieve mensen, in jullie vele sms-en die iedereen ontving, lazen we heel wat ongerustheid. Gelukkig konden jullie via Wereldsolidariteit lezen dat we veilig naar het Noorden vertrokken waren. We zijn echt wel aan een ramp ontsnapt. Wij weten heel weinig over de ramp die Bangladesh trof. Het communicatienetwerk ligt plat met het Zuiden. Via jullie berichten lazen we hoe groot de ravage is. In de Bengaalse kranten kunnen we alleen via de foto’s ons een idée vormen van de ramp. Onze verbondenheid en onze solidarteit gaat uit naar de getroffen mensen.
Bij het bezinningsmoment gisterenavond keken we naar de sterren en Eric merkte op dat in de duistere nacht elke fonkelende ster hoop is op nieuw licht. Wij hopen dat de Bengalen in het Zuiden opnieuw de moed mogen vinden om opnieuw te beginnen.
Vince

Korte nieuwsflash Bangladesh (ma. 19 nov. 17 u)

Alles OK met onze ervaringsreizigers. De laatste SMS'jes die we kregen bevestigen dit. Zoals je weet hebben ze vorige woensdag-donderdag hun programma gewijzigd, en zijn ze met z'n allen naar het Noorden afgereisd, om daar tal van projecten van de partners van Wereldsolidariteit te bezoeken. Van de ramp die Bangladesh treft (cycloon Sidr), weten ze op dit ogenblik in feite minder dan wij. Zij bezochten in het Noorden heel afgelegen streken waar er geen moderne communicatiemiddelen zijn: geen tv, geen internet, …

Alles onder controle dus, vanavond zijn ze terug in Dhaka. Vanaf morgen kunnen ze wellicht terug op internet (in hun hotel staat wel maar 1 computer en in Dhaka heb je soms electriciteitspannes). Misschien dat ze de kans zien om een berichtje op de weblog te posten?
En donderdag zijn ze terug thuis dan kan je alles rechtstreeks van hen vernemen.

Intussen onderzoekt Wereldsolidariteit welke ondersteuning er kan komen voor de partners in Bangladesh. Want in het Zuiden zijn ook hún mensen getroffen. Geen onmiddellijke noodhulp want dat is niet de taak van WS, wel steun voor de heropbouw. Meer info volgt later.

Jaklien Broekx
Communicatie
Wereldsolidariteit

Buiten de gevarenzone

Hallo iedereen,

Ondertussen hebben jullie op het nieuws kunnen horen dat de cycloon in Bangladesh al heel wat slachtoffers in het Zuiden van het land heeft geëist. Onze ervaringsreizigers hebben hun programma echter aangepast zodat ze zich nu ver buiten de gevarenzone bevinden. Ze zijn nu ongeveer 150 km ten Noorden van Dhaka. Ik had zojuist Fabienne Sichien aan de lijn en zij verzekerde me dat alles goed gaat met iedereen. Ze merken zelfs helemaal niets van de cycloon, bij hen is het mooi weer en staat er een licht briesje. Dus maak jullie zeker niet ongerust over hen. De Bengalen in het Zuiden hebben minder geluk. Onze gedachten gaan dan ook uit naar hen. Verdere informatie over de cycloon kan je vinden op de link "Actueel nieuws Zuid-Oost-Azië" onderaan.

Nele Cosyns
Wereldsolidariteit Nationaal Secretariaat

Programma aangepast

Sinds gisteren horen we berichten over een naderende storm. Het was afwachten tot deze ochtend 07u00. We kregen te horen dat de wegen naar het zuiden afgesloten zijn. Onze partners nemem geen enkel risico. Samen met hen hebben we beslist de groep samen te houden en met zijn allen naar het noorden te gaan. Deze regio blijft gespaard van de storm.
Een hele opdracht voor onze begeleiders, die ze zonder aarzelen snel en efficicient uitvoeren.
Om 08u00 vertrekken we dus naar het Noorden. Voor ons is het gewoon even de knop omdraaien. Voor de mensen die in het zuiden wonen is het de zoveelste tegenslag. Onze gedachten gaan naar hen uit.
We houden jullie in de mate van het mogelijke op de hoogte. Maar wees gerust, we nemen geen risico’s.
Tot later.

Behari kampen - een onvergetelijke ervaring

Lieve collega’s, vrienden, familie, rasta’s
Een bewogen namiddag die ik met jullie wil delen... We zijn vandaag met Therese Blanchet (een Canadese die al 29 jaar in Bangladesh woont en er research doet) naar de Behari kampen geweest. Behari’s zijn de mensen die tijdens de bevrijdingsoorlog de verkeerde kant hebben gekozen, de kant van Pakistan, met de belofte naar Pakistan te mogen verhuizen. Iets wat voor hen betere omstandigheden zou betekenen. Tijdens de oorlog zijn ze in kampen ondergebracht, deze kampen hebben ze nooit meer verlaten. In Pakistan mochten ze niet meer binnen, ook de Bengali moesten er niets meer van weten. Deze mensen leven in mensonwaardige omstandigheden en zelfs ngo’s steunen hen niet meer. Hoe hard het ook was, ik wil jullie een idee geven van die omstandigheden. 1000 gezinnen leven op een heel beperkte oppervlakte, de steegjes zijn zo’n halve meter breed met open riolering, de huisjes uit afval opgebouwd bestaande uit 1 kamer. In deze huisjes leven gemiddeld 8 personen, 1 bed waar de ouders in slapen, een aantal kinderen eronder, een aantal erachter. Psychologisch moet dit voor de kinderen zeer zwaar zijn, welke omstandigheden ook, ze maken alles mee. Er is 1 watervoorziening voor die 1000 gezinnen, water die gekookt moet worden alvorens drinkbaar te zijn. Toen ik het eerste huisje binnen ging, deed ik mijn sandalen uit, uit respect, toen rook, voelde en zag ik dat ik in hun urine stond… Deze mensen hebben noch een identiteit, noch rechten. Enkelen weven sari’s of maken kledij. 1 volwassene doet daar 3 dagen over van 10 uur per dag en krijgt daarvoor 200 thaka (2 euro). Hij had 3 leerling-helpers. Ik schatte hen nog geen 7 jaar, zij krijgen daarvoor 20 thaka (0,20 euro)per week. In de winkels wordt dit verkocht tegen 2000 thaka (20 euro). Daarbij komt dat er heel wat (ook kinderen) verslaafd zijn aan lijm snuiven. We hoorden een verhaal van een vader die zijn drugs niet meer kon betalen en zijn huis vrijstelde als snuif-huis, al zijn kinderen konden dit zien. We leerden ook een jongen kennen die als straf was vastgeketend aan zijn benen, na bevrijding is hij enorm lijmverslaafd. We konden zo de luizen zien in de haren van de kinderen. Een harde confrontatie, de geuren, wat we zagen en voelden… ik wou mij sterk houden voor de vrijwilligers maar ik kon niet meer, ik wou weg. Dit kan en mag ik nooit meer vergeten.
Ik wil jullie ook laten weten dat we morgenvroeg in 3 groepen splitsen en elk een andere regio tegemoet gaan. Internettoegang daar zijn we dus nog niet zeker over maar we doen ons best.
Voor de rasta-vrienden… mijn haar is hier uniek en een bezienswaardigheid. Therese zei mij iets moois… tes rasta’s, c’est ta puissance… een mooie afsluiter van een bewogen dag.

Bengaalse textielbedrijven

Jullie kijken gretig uit naar naar nieuwe berichtjes en foto's, wel hier is dit niet anders. Als de busjes voor het hotel stilvallen, rennen we naar de 2 PC's om jullie reacties te lezen. De nodige aa's en oo's zijn alom te horen. Gewoon zalig.
Ondertussen hebben we enkele textielbedrijven en ateliers bezocht en contact gehad met onze vakbondspartner BSSF. Doordat we allemaal al zoveel gehoord en gelezen hadden over de slechte werkomstandigheden, lonen en kinderarbeid in de textielsector in Bangladesh waren we zeer bevooroordeeld. Gevolg : we waren eerder inspecteurs dan inlevers. 'Zoek de 10 fouten' was de stilzwijgende opdracht. Maar we zagen en hoorden een ander verhaal : een werkruimte die klaar en luchtig was, open ramen, ruimte tussen de werkposten, een tempo die volgens Marianne veel lager lag dan toendertijd bij Levis, een apart heren -en damestoilet, werken van 8u tot 17u met af en toe overwerk, ... Het minimumloon in de textiel bedraagt 1662,5 thaka (16,62 euro/m). Een werknemer verdient in de bezochte bedrijven 2800 thaka (28 euro/m). 60 procent van werknemers is lid van BSSF. Ze kunnen bij de vakbond terecht bij problemen.
En wij die dachten...
Bemerk wel : de manager, de vrouw van de manager of de supervisor waren altijd in de omgeving als we de werknemers vragen stelden en fluisterden de werknemer af en toe iets toe... Zullen we ooit de ware situatie weten ???
Kortom we stellen vast na onze (beperkte) bezoeken dat de werknemers het volgens Bengaalse normen goed hebben. We kunnen dit echter niet veralgemenen.
Groetjes aan mijn familie, vrienden en collega's en dank voor de reacties op de blogspot of via hotmail, heel deugddoend
vinciane

Geuren, geluiden en kleuren van Bangladesh

Bangladesh kan je moeilijk beschrijven. De geur van de hoofdstad bij aankomst middernacht op de luchthaven, adembenemend, letterlijk dan. De geluiden van het verkeer dat hier precies nooit stopt, maar wel veel stilstaat. De welriekende dreef is er niets bij. En de kleuren van de talrijke riksja's die met vele tienduizenden door de straten razen, maar dan aangedreven door twee wielrennersbenen waar een Tom Boonen jaloers mag op zijn. Gelukkig zien ze er niet echt uit, maar van onze partner hier ter plaatse hebben we wel al gehoord dat ze nu toch ook hun eigen vakbond hebben met 10000 leden.
Ook de drie voorbije dagen in Savar, ten noorden van Dhaka, hebben we mooie projecten gezien en sterke vrouwen die voor GK de dorpen op het platteland intrekken om er het werk te verrichten dat Kind en Gezin bij ons een stuk doet. Dorpjes met lemen hutten, zelfgebakken oventjes en stokken met drogende mest die als brandstof dient. Natuurlijk geen stenen vloer, veel stof, lemen muren of stalen platen, en toch, al de vrouwen die we er ontmoetten zagen er verzorgd uit en waren gekleed in mooie, kleurrijke kledij alsof ze niet in een hutje tussen de vaak overstromende velden wonen, maar ergens in een sjieke woning in Belgie.
En zo zijn er nog vele indrukken, maar ik ga het hier bij laten, want er zijn nog wel vrienden-medereizigers die ook even het thuisfront iets willen laten horen. Groetjes aan onze familie en vrienden in het regenachtige Belgie, vanuit Bangladesh, een land dat ook geregeerd wordt door een voorlopige regering die beleid voert, niet voor 10 miljoen inwoners, maar voor 140.000.000 , wat mij toch iets moeilijker lijkt dan in ons kleine landje...

GK maakt indruk

Maandag 12/11 zijn wij de hele dag te gast bij onze partner GK, 'Ghonostashaya Kendra', wat 'Gezondheid voor het Volk' betekent. Hun naam hebben ze niet gestolen, onze harten wel.
Zij brengen gezondheidszorgen voor de gewone - dus arme tot uiterst arme - Bengalen.
We gaan op pad naar de dorpen met de paramedics (verpleegsters), worden ontvangen in een 'Rural Health Center' (Lokaal Gezondheidscentrum), bezoeken het ziekenhuis, de geneesmiddelenfabriek en de ateliers. Wat de paramedics doen lijkt wel een kruising tussen Kind en Gezin en thuiszorg.
- Een moeder met haar baby. Controle van gewicht, lengte enz. , voedingsadvies, vaccinaties ....
- Een oude vrouw. Ze laat haar bloeddruk meten en krijgt antwoord op haar vragen.
- Een zwangere vrouw. Controle op zwangerschapsvergiftiging, harttonen van de baby enz. Ze is 28 weken ver en alles is in orde.
We kijken onze ogen uit hoe de paramedics met de mensen omgaan: zorgzaam, dicht bij hen. De huizen - als je ze zo kunt noemen - zijn gammel en klein. In een ruimte van misschien 10 vierkante meter leeft een heel gezin. 'Arm maar proper.'
In het Rural Health Center kunnen mensen terecht voor consultaties en bevallingen. Ook daar draait alles rond de paramedics. Zij vertellen met hart en ziel over hun werk, hun toekomstdromen, de situatie van meisjes en vrouwen in Bangladesh. Die is niet om jaloers op te zijn. En dat is zeer zacht uitgedrukt.
De geneesmiddelenfabiek naast het ziekenhuis fabriceert generische medicatie zodat de mensen geneesmiddelen aan een lage prijs kunnen krijgen. Op die manier is het GK, tenslotte 'maar' een ngo, gelukt om de geneesmiddelenmultinationals het land uit te krijgen. Een pluim op hun hoed.
Wij zijn zwaar onder de indruk. Hier werken mensen met een grote betrokkenheid, die geloven dat door wat zij doen het land kan veranderen. En er nog in slagen ook. De regio waar GK actief is kan alvast een daling van de moeder- en kindersterfte noteren. Chapeau.

1e dag in Dhaka

Het was weerom een drukke dag. Deze morgen begon rommelig, het was nog zoeken naar de juiste golflengte om de dag te beginnen maar uiteindelijk geraakten we alle 17 (en ik kan het weten want ik moet telkens tellen tot 17) in een busje. We reden richting BSSF kantoren voor een briefing. Amai, we keken onze ogen uit onderweg, zoveel mensen, zoveel verschillende voertuigen. De riksja`s verdringen elkaar, daartussen nog eens tuktuks, om van de bussen maar te zwijgen en dan wij daartussen.
Bij BSSF maakten we kennis met onze partners en overliepen het programma. Tussendoor kregen we een eerste zoet hapje - bemerk wel vanaf toen hield het niet meer op.
`s middags genoten we onze eerste Bengaalse maaltijd en het moet gezegd, het smaakte naar meer. Daarna richting universiteit, contact met een sociale wetenschappenprof. Ze hebben hier vooral respect voor de studenten die een belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van het land. Weerom een stukje fruit tussendoor met kaas en een koekje.
Toen was het tijd voor wat sightseeing. We hebben ook al mooie foto`s genomen, klik voor een smaakmaker op de foto hiernaast.
En nu gaan we slapen - oogjes dicht en snaveltjes toe
Juffrouw Ooievaar

Oef, het is gelukt. Nu kan ik ook berichtjes plaatsen> Op de valreep voor we ons hier overleveren aan de ochtendwarmte. Ik denk dat het hier toch al een 30 graden is. Toch lekker geslapen, met de lokale radio in de oortjes. Eitjes als ontbijt en straks naar de briefing. Ik denk dat we vanavond goed zullen slapen. Groetjes aan het thuisfront en tot binnenkort wel eens op de blog.

welcome to Bangladesh

Net uit mijn bedje na 3 uur slapen... mijn dierbaren zullen weten hoe zwaar dat is voor mij. Wat een ontvangst deze nacht, zowaar gans de delegatie van BSSF stond ons op te wachten op de luchthaven, met spandoek met al onze namem erop en voor elk een ruiker bloemen... en toen zag ik Mallik... een weerzien waar ik lang naar heb uitgegekeken. Ik moet de groeten overbrengen naar jullie (mams en paps, Steve en Heidi en natuurlijk mijn rasta ventje). Alles ok dus met ons, een ontbijtje komt eraan en dan start ons programma. Hou jullie goed daar in Belgenland! Wij zullen onze ogen en oren de kost geven in dit super hete land van Bengalen. Tot gauw!

luchtdoop geslaagd

Net geland in Heathrow en heel wat veiligheidsmaatregelen moeten doorstaan. Schoenen moeten uit, riemen uit, geen waterflesjes mee. Dus werd nog net voor de controle heel wat vocht achterover geslagen. En nu is het wachten op de volgende vlucht.

De sfeer zit goed. Marianne heeft met glans haar luchtdoop doorstaan. Johan is even ontsnapt om een sigaretje te roken. De rokers wacht een vlucht van meer dan negen uren. Ik moet sluiten, nu want mijn tijd is op.

 

Zo lief!
Opeens staan ze voor me, uit het niets opduikend. 'We hebben iets voor je.' Ik krijg een klein veelkleurig linnen zakje in mijn handen gestopt. In het zakje zes minuscule gelukspoppetjes van mijn zes collega's. 'Omdat wij ook mee willen', verklaren ze.
Reken maar, collega's, jullie gaan mee de koffer in!

Voorbereidselen
Een dringende taak wacht op mij: mijn lijstjes opmaken
- een lijstje 'zeker te doen voor vertrek' - werk
- een lijstje 'zeker te doen voor vertrek' - thuis
- een lijstje 'niet vergeten mee te nemen'
- een lijstje 'niet vergeten mee te brengen'
- een lijstje 'weetjes voor de thuisblijvers'
Eén lijstje is alvast klaar: mijn lijstje met welke lijstjes ik dringend moet opmaken :)

Sinterklaasgevoel
Ik duw, mijn armen vol af te werken paperassen, met mijn voet de deur van mijn kantoortje open. Twee oortjes op de stoel aan het bureau piepen net boven het blad uit. Ik liet toch niets op mijn stoel achter…?
Neen hoor, de oortjes blijken de handvaten van een uit de kluiten gewassen papieren zak. Mijn hart maakt een sprongetje: zou het echt nu al …? Ik kan een lach niet onderdrukken als achtereenvolgens een splinternieuwe digitale camera, een draagtas en een uitgebreide handleiding tevoorschijn komen. Lieven, je bent een schatje, denk ik. Lieven is de collega die, nadat de beslissing viel om een nieuwe camera te kopen, naar de winkel rende zodat de nieuwe camera mee naar Bangladesh kan. Of hoe Sinterklaas toch nog een beetje bestaat.