Donderdagmorgen 01.30 u. Nog een kwartiertje te gaan voor het vertrek naar de luchthaven in Dhaka. Tijd voor een laatste berichtje...
Na deze twee weken in Bangladesh voel ik een warm gevoel van dankbaarheid.
Eerst voor mijn collega-inleefreizigers Fabienne, Nancy, Frans, Evy, Moniek, Ellen, Marian, Hilde, Geert, Liesbet, Claude, Eric, Vinciane, Marc, Johan en Mia.
We zijn samen stil en ontroerd geweest - we hebben ook wel eens samen gezongen: jullie waren een heerlijk gezelschap.
Ook voor de organisaties Wereldsolidariteit en ACW Oostende, die mij de kans gaven om deze inleefreis mogelijk te maken. In het Engels klinkt het nog mooier: “immersion trip”. En of we “ondergedompeld” werden…
Ten derde voor de organisaties hier in Bangladesh, GF, BSSF en CWAB, met een dikke pluim voor onze gids – sorry engel – Sohrab.
Jullie toonden ons hoe jullie met beperkte middelen de aanzet geven om het lot van vrouwen en arbeiders van dit zwaar beproefde land te verbeteren.
En als allerlaatste gaat mijn dank uit naar de bewoners van dit land: waar werden we niet als koningen ontvangen, waar voelden we niet de kracht om na elke tegenslag opnieuw te beginnen?
Deze twee weken waren van de meest intens beleefde weken die ik ooit mocht meemaken.
Ik zal jullie nooit vergeten.
donderdag 22 november 2007
dankwoordje
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
5 opmerkingen:
Ik sluit mij daar langs deze weg graag bij aan. Thuisfront, we komen eraan ! Tot straks.
Terwijl we slapen, vliegen jullie naar huis. Tot straks op de luchthaven.
Goede WS-vriendinnen en -vrienden,
Dankjewel voor dit afscheidsbericht uit Bangladesh!
Ik kan mij een klein beetje indenken hoe het daar voor jullie deze vroege morgen moet geweest zijn: zoveel menselijk leed, en toch zoveel optimisme; zoveel armoede, en toch zo'n menselijke rijkdom; zoveel mensen die hopen en wachten op hulp, en bij jullie vermoedelijk toch een stuk gevoel van machteloosheid.
En tòch!!! Over enige tijd kunnen jullie rondtrekken door West-Vlaanderen - of misschien ook daarbuiten - om het verhaal van de Bengalen door te vertellen, te getuigen van jullie rijke en onuitwisbare ervaring. Dàt kan een nieuwe aanzet zijn om op diverse wijzen onze Bengaalse zussen en broers in woord en daad te helpen. En... hoe zei Cardijn dat ook al weer: "En nu, vooruit!"
Nog een behouden terugreis toegewenst, en tot straks in Zaventem! Hartelijke groeten aan jullie allen, en nog maar eens drie dikke zoenen voor Moniek!
Beste ervaringsreizigers,
ik heb met jullie heel de voorbereiding meegemaakt en in spanning heel jullie reis gevolgd via deze blog. Het doet me ongelofelijk veel plezier dat deze reis voor jullie zo fantastisch werd...
Eigenlijk sta ik ook te popelen om jullie allemaal terug te zien, maar ik zal er straks op de luchthaven toch niet kunnen bijzijn, aangezien ik nog steeds hooooogzwanger ben... en ik dus nog steeds wacht op deze kleine spruit die blijkbaar nog niet klaar is voor deze wereld.
Via deze weg wil ik jullie toch nog eens zeggen dat ik jullie een fantastische groep vond tijdens de hele voorbereiding!
Ik hoop jullie binnenkort toch nog eens terug te zien!
Allemaal een dikke kus van mij!
Groetjes,
Annelies (Wereldsolidariteit)
Jef zei
inderdaad, dit is een zeer belangrijk moment in uw leven; dat vergeet je nooit.
ieder heeft het op zijn manier moeten verteren en aan jullie gesprekken zal het heel duidelijk zijn waar het accent gelegen is
tot binnenkort misschien!
Een reactie posten