Geuren, geluiden en kleuren van Bangladesh

Bangladesh kan je moeilijk beschrijven. De geur van de hoofdstad bij aankomst middernacht op de luchthaven, adembenemend, letterlijk dan. De geluiden van het verkeer dat hier precies nooit stopt, maar wel veel stilstaat. De welriekende dreef is er niets bij. En de kleuren van de talrijke riksja's die met vele tienduizenden door de straten razen, maar dan aangedreven door twee wielrennersbenen waar een Tom Boonen jaloers mag op zijn. Gelukkig zien ze er niet echt uit, maar van onze partner hier ter plaatse hebben we wel al gehoord dat ze nu toch ook hun eigen vakbond hebben met 10000 leden.
Ook de drie voorbije dagen in Savar, ten noorden van Dhaka, hebben we mooie projecten gezien en sterke vrouwen die voor GK de dorpen op het platteland intrekken om er het werk te verrichten dat Kind en Gezin bij ons een stuk doet. Dorpjes met lemen hutten, zelfgebakken oventjes en stokken met drogende mest die als brandstof dient. Natuurlijk geen stenen vloer, veel stof, lemen muren of stalen platen, en toch, al de vrouwen die we er ontmoetten zagen er verzorgd uit en waren gekleed in mooie, kleurrijke kledij alsof ze niet in een hutje tussen de vaak overstromende velden wonen, maar ergens in een sjieke woning in Belgie.
En zo zijn er nog vele indrukken, maar ik ga het hier bij laten, want er zijn nog wel vrienden-medereizigers die ook even het thuisfront iets willen laten horen. Groetjes aan onze familie en vrienden in het regenachtige Belgie, vanuit Bangladesh, een land dat ook geregeerd wordt door een voorlopige regering die beleid voert, niet voor 10 miljoen inwoners, maar voor 140.000.000 , wat mij toch iets moeilijker lijkt dan in ons kleine landje...