Vrienden, collega's, familie, rasta's
Eventjes de knop omdraaien toch. Deze voormiddag vrij gekregen, wat uitgerust, bezinnen over wat we hebben meegemaakt. Bijna middag nu en we mogen shoppen. Iets wat ik normaal heel graag doe (zoals velen onder jullie wel weten) voelt nu plots vreemd aan, onze portefeuille gevuld met enkele Bengaalse maandlonen. En dan denk je aan het thuisfront en begint de heimwee toch de kop boven te steken. Ons voorbereiden om te evalueren en onze partners te bedanken, woorden schieten tekort om dit te kunnen klaren. Sohrab, onze begeleider, is een echte engel - en ja, die bestaan nog op de wereld, al zijn er misschien niet veel en komen ze plots uit een onverwachte hoek, ze bestaan dus nog! Samen met Fabienne heb ik hier 2 vallende sterren gezien, een zeldzaamheid die ik goed heb benut, hopelijk komen mijn wensen uit.
Lieve schattebout, liefje, hou je vast aan de takken van de bomen... ik kom eraan!
Papa, bedankt voor je deugddoende, begrijpende tekst op de blog, ik breng de groeten over van Mallik!
Rasta's, bingi-players, de woorden van Marcus Garvey en Bob betekenen eens zoveel als je hier bent. Met alles wat ik hier heb beleefd en aan ben ontsnapt... Jah staat aan mijn zijde!
dinsdag 20 november 2007
Eventjes knop omdraaien
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
6 opmerkingen:
Ellen
We kunnen enkel raden welke emoties deze inleefreis nalaat. Maar dat ze intens zijn, daar zijn we zeker van. Bereid je erop voor: eens terug zul je met vragen bestookt worden. De interessante berichtjes op de blog roepen immers nog meer en meer vragen op. Dat belooft voor jullie ronde, in de afdelingen. Dat wordt een succes. Hopelijk met positief gevolg voor Bangladesh en voor de vele andere projecten van WS. Er zijn nog immens veel mensen die op ons rekenen... Tot binnenkort en de groeten aan alle inleefreizigers.
Dag Ellen, dag alle inleefreizigers, we voelen ons heel sterk verbonden met wat je doormaakt , voelt, begrijpt en we zijn ook dankbaar en wensen jullie een behouden thuiskomst!
Samen kunnen we dan via de stuurgroep verder van hieruit onze schouder en hulp aanbieden,
Samen kunnen we heel wat aan.
WELKOM THUIS straks in ons Belgielandje en neem je tijd om te verwerken wat jullie allemaal ervaarden.
Ik eindig met een sri-lankaanse groet AYUBOWAN(laat leven in je groeien)waarvan ik weet dat zeker leven groeit in jullie en dit ook doorgeeft, wat mij enorm veel warmte geeft van jullie inzet en inlevingsvermogen. BEDANKT!
Beste vrienden,
we wensen jullie akllemaal behouden thuiskomst, en zijn benieuwd naar jullie verhalen.
Onderstaande staat op vrtnieuws - ter info:
Organisaties vragen hulp voor Bangladesh
di 20/11/07 - Het Belgisch Consortium voor Noodhulpsituaties en Rode Kruis-Vlaanderen lanceren een oproep om geld te storten voor de slachtoffers van de cycloon Sidr in Bangladesh.
In Bangladesh zijn volgens officiële cijfers al tussen de twee- en de drieduizend mensen om het leven gekomen, maar gevreesd wordt dat dat aantal nog zal oplopen. Tienduizenden anderen raakten gewond of werden dakloos. Zij hebben dringend nood aan voedsel, zuiver water en opvangplaatsen.
Het Belgisch Consortium voor Noodhulpsituaties, bestaande uit Caritas International, Dokters van de Wereld, Handicap International, Oxfam en Unicef, lanceert nu een oproep om geld te storten.
Ook Rode Kruis-Vlaanderen start een noodhulpoperatie om de slachtoffers van cycloon Sidr bij te staan.
Bangladesh is een van de armste landen ter wereld. 40 procent van de 144 miljoen inwoners moet het met minder dan 1 dollar per dag stellen.
Ellen
Je afreis nadert, het wordt tijd om te realiseren wat je vooraf gepland had: gesprekken, afspraken, beloftes, toekomstplannen, ...
Op ons infoprogramma volgde ik een beklijvende discussie over het financieel steunen via onze liefdadigheidsorganisaties. Het besluit was ronduit onthutsend: 1 euro op 100 is effectief, de rest verdwijnt in 'andere' handen.
Dat heeft me aan het denken gezet. Na het lezen van de nieuwe berichten op jullie blog kreeg ik een idee. Als dat waar is van die mislukte financiële steun, dan moeten jullie overschakelen op andere systemen.
De vraag is wat die rampgebieden nu vooral nodig hebben: leefmiddelen, snelbouwhuizen, vissersbootjes, wegenaanleg, veel hout, waterreservoirs (zuiveren) ..
Jullie toekomstacties zullen dus alweer geld ophalen. Misschien moet dat geld nu direct omgezet worden in aankoop van bovengenoemde materialen en periodisch opgestuurd worden met cargo's. Ter plaatse kunnen aangestelden controleren of die materialen in de juiste handen terechtkomen en of ze vooral effectief gebruikt worden (scholen daar kunnen meehelpen monteren, op maat maken, ...). Zeker zullen een aantal Vlaamse bedrijven bereid gevonden worden om op die manier te steunen, via materialen ...
Groet de hele groep van je vader en moeder, wens hen allen proficiat voor de moed om dat project aan te durven en een goede thuiskomst. Vergeet Mallik niet en Shandya (?).
Velen van het thuisfront zullen jullie organisatie een goed hart toedragen, wees daar maar zeker van.
Tot donderdag, ma en pa!
dag ely
met zoveel woorden kan ik het niet zeggen wi ,zoals je pa!
vele groetjes
carine en hugo
tot donderdag
veilige reis dada
Reactie op frans & dwin, mama & papa van Ellen hé?
Ik wil graag reageren op jullie berichtje en jullie ook geruststellen wat de "middelen van Wereldsolidariteit betreft".
Ik werk al 15 jaar met volle overtuiging voor Wereldsolidariteit. Een kanttekening bij de opmerking "als het waar is dat maar 1 euro effectief terecht komt in het Zuiden..." Deze stelling heeft de laatste weken als kop gestaan op een boek, in krantenartikels... En blijft jammergenoeg bij velen hangen..., als zijnde "waar". Ik citeer even Andre Kiekens, directeur van Wereldsolidariteit, die hierop reageerde in een interview:
"De ondertitel van het boek getuigt van een simplistische, achterhaalde visie op onze sector. Alsof je maar aan ontwikkelingshulp doet wanneer elke euro in de handen van de mensen zelf terechtkomt. Stel je voor dat alle financiële steun voor armoedebestrijding in België meteen aan arme mensen zou worden gegeven, en dat er niet meer geïnvesteerd zou worden in OCMW’s of sociale huisvestingsmaatschappijen. Dat zou toch al te gek zijn? Zo werkt het niet, en zo werken wij in het Zuiden gelukkig ook niet.
Wereldsolidariteit ondersteunt locale sociale organisaties die structurele hulp bieden, zodat de mensen zélf aan de slag kunnen. We moeten meer doen dan pure liefdadigheid. Zo investeren we in de Dominicaanse Republiek in de vakbond CASC, die ondermeer taxichauffeurs organiseert. De chauffeurs werden er onderbetaald, maar dankzij de acties van de vakbond kregen ze allemaal een loonsverhoging. Het geld dat we in de syndicale organisatie staken, verdiende zichzelf meer terug dan wanneer we dat geld rechtstreeks aan de taxichauffeurs zouden geven. Zo investeren wij 76% van onze middelen in structurele, duurzame oplossingen voor het Zuiden.
We moeten ook werken aan bewustmaking in eigen land. Bijvoorbeeld door de inleefreizigers - Bangladesh hun verhaal zo veel mogelijk te laten vertellen. 14% van onze werkingsmiddelen besteden we dan ook aan vorming en campagnevoering. Ook daarmee bereiken we onze doelstelling.
Van de 10% financiële middelen die dan overblijven, gaat 6% naar algemeen beheer en 4% naar het werven van fondsen."
En wat hulp aan Bangladesh betreft, Wereldsolidariteit onderzoekt nu op welke manier we onze partners terplekke kunnen helpen bij de wederopbouw, die ze ZELF in handen gaan nemen. Zoals Sandhaya Roy van GK, die jullie goed kennen, dacht ik.
Kijk ook voor meer info op www.wereldsolidariteit.be
Ik ben zeker dat Ellen over deze aanpak meer kan vertellen als ze terug is in België, want zij heeft zeker gezien dat "locale mensen steunen" ook in een "moeilijke land als Bangladesh" werkt!
Frans & Dwin, misschien dat we elkaar snel tegenkomen, morgen op de luchthaven bijvoorbeeld? Dan kunnen we verder van gedachten wisselen...
Een reactie posten