Sinterklaasgevoel
Ik duw, mijn armen vol af te werken paperassen, met mijn voet de deur van mijn kantoortje open. Twee oortjes op de stoel aan het bureau piepen net boven het blad uit. Ik liet toch niets op mijn stoel achter…?
Neen hoor, de oortjes blijken de handvaten van een uit de kluiten gewassen papieren zak. Mijn hart maakt een sprongetje: zou het echt nu al …? Ik kan een lach niet onderdrukken als achtereenvolgens een splinternieuwe digitale camera, een draagtas en een uitgebreide handleiding tevoorschijn komen. Lieven, je bent een schatje, denk ik. Lieven is de collega die, nadat de beslissing viel om een nieuwe camera te kopen, naar de winkel rende zodat de nieuwe camera mee naar Bangladesh kan. Of hoe Sinterklaas toch nog een beetje bestaat.
dinsdag 6 november 2007
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Nog een beetje gedult, het inpakken kan beginnen. Neem diep adem en ga er voor. Wij zijn alvast klaar om het nieuws te ontvangen.
Zo'n reis maak je niet elke dag mee.
Goede reis. De wind
(straalstroom) van achter.
nog 3 dagen!!!
en dan ... xD
xxx
Even testen om na te gaan als het werkt. En Mia, je hebt zowaar literaire capaciteiten zodat ik zou voorstellen dat jij in Bangladesh regelmatig in je vlotte pen kruipt.
Alvast tot vrijdag in de veel te vroege ochtenduurtjes. Als ik me goed herinner kom jij tegen omstreeks 3 uur 's nachts bij ons thuis. Tot dan.
Een reactie posten