Behari kampen - een onvergetelijke ervaring

Lieve collega’s, vrienden, familie, rasta’s
Een bewogen namiddag die ik met jullie wil delen... We zijn vandaag met Therese Blanchet (een Canadese die al 29 jaar in Bangladesh woont en er research doet) naar de Behari kampen geweest. Behari’s zijn de mensen die tijdens de bevrijdingsoorlog de verkeerde kant hebben gekozen, de kant van Pakistan, met de belofte naar Pakistan te mogen verhuizen. Iets wat voor hen betere omstandigheden zou betekenen. Tijdens de oorlog zijn ze in kampen ondergebracht, deze kampen hebben ze nooit meer verlaten. In Pakistan mochten ze niet meer binnen, ook de Bengali moesten er niets meer van weten. Deze mensen leven in mensonwaardige omstandigheden en zelfs ngo’s steunen hen niet meer. Hoe hard het ook was, ik wil jullie een idee geven van die omstandigheden. 1000 gezinnen leven op een heel beperkte oppervlakte, de steegjes zijn zo’n halve meter breed met open riolering, de huisjes uit afval opgebouwd bestaande uit 1 kamer. In deze huisjes leven gemiddeld 8 personen, 1 bed waar de ouders in slapen, een aantal kinderen eronder, een aantal erachter. Psychologisch moet dit voor de kinderen zeer zwaar zijn, welke omstandigheden ook, ze maken alles mee. Er is 1 watervoorziening voor die 1000 gezinnen, water die gekookt moet worden alvorens drinkbaar te zijn. Toen ik het eerste huisje binnen ging, deed ik mijn sandalen uit, uit respect, toen rook, voelde en zag ik dat ik in hun urine stond… Deze mensen hebben noch een identiteit, noch rechten. Enkelen weven sari’s of maken kledij. 1 volwassene doet daar 3 dagen over van 10 uur per dag en krijgt daarvoor 200 thaka (2 euro). Hij had 3 leerling-helpers. Ik schatte hen nog geen 7 jaar, zij krijgen daarvoor 20 thaka (0,20 euro)per week. In de winkels wordt dit verkocht tegen 2000 thaka (20 euro). Daarbij komt dat er heel wat (ook kinderen) verslaafd zijn aan lijm snuiven. We hoorden een verhaal van een vader die zijn drugs niet meer kon betalen en zijn huis vrijstelde als snuif-huis, al zijn kinderen konden dit zien. We leerden ook een jongen kennen die als straf was vastgeketend aan zijn benen, na bevrijding is hij enorm lijmverslaafd. We konden zo de luizen zien in de haren van de kinderen. Een harde confrontatie, de geuren, wat we zagen en voelden… ik wou mij sterk houden voor de vrijwilligers maar ik kon niet meer, ik wou weg. Dit kan en mag ik nooit meer vergeten.
Ik wil jullie ook laten weten dat we morgenvroeg in 3 groepen splitsen en elk een andere regio tegemoet gaan. Internettoegang daar zijn we dus nog niet zeker over maar we doen ons best.
Voor de rasta-vrienden… mijn haar is hier uniek en een bezienswaardigheid. Therese zei mij iets moois… tes rasta’s, c’est ta puissance… een mooie afsluiter van een bewogen dag.