Als we de landen in de wereld vergelijken met economische maatstaven, dan is Bangladesh inderdaad een arm land. Elke dag kunnen we daar beelden van zien: bedelaars die tussen het drukke verkeer door tot bij onze busjes komen; mensonwaardige arbeidsomstandigheden waarbij vrouwen, mannen en kinderen voor een hongerloon werken (14 uur werken voor minder dan 1 euro per dag); uitgeleefde riksjarijders die zich 14 uur per dag en meer door het hectische verkeer wagen; mannen die ons komen vragen hoe ze in Belgie kunnen geraken.
En dan wordt dit arm land dan nog elk jaar opniew getroffen door natuurrampen. De orkaan SIDR die deze week over het zuiden raasde was de derde dit jaar...
Maar misschien moeten we eens een andere rangschikking van landen opmaken, gebaseerd op meer "menselijke" parameters: de hartelijke ontvangst die ons elke keer weer te beurt valt, met bloemen, thee, snoep, lekker eten; de gastvrijheid waarbij dorpelingen hun woning ter beschikking stellen; de solidariteit tussen de arbeiders om elkaar te helpen in tijden van nood; de werkkracht van leerkrachten in de school die voor een grote klas de jongens en meisjes een basis geven voor een betere toekomst; de trots van moeders die ons hun kroost komen tonen en maar wat graag op de foto staan; de kracht die we bij iedereen ervaren om na elke tegenslag er weer bovenop te komen; de spontane gesprekken die we in het Engels kunnen voeren met studenten uit middelbare scholen die ons hun leerboek tonen en ons uitvragen over Belgie ... en over de naam van Evy's boyfriend: Bangladesh mag dan al een arm land zijn, wat een rijkdom kunnen we hier elke dag ervaren
dinsdag 20 november 2007
Bangladesh: een arm, maaar rijk land
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Een 'rijke' ervaring zal het voor jullie allemaal zeker geweest zijn.
We kijken al uit naar jullie verhalen, foto's en belevenissen...
Een lieve groet en een goede terugreis! Gerda
Beste vriend, ik veronderstel ook wel
"MISSIEVRIEND". Proficiat, U beleefde
'n droomreis(bij wijze van spreken)
Ik had nooit zulke kans!en ......het gaat bij mij veel,veel dieper!Ik had eenvoudig "en nog niet" centen beschikbaar voor zo'n "inleefreisje".
Nochtans.....en nu wil ik je toch m'n
INDIA- missieverhaal toe sturen.Ik werk en spaar reeds voor INDIA vanaf
het jaar 1936.(reeds op het college).
Onze idolen toentertijd waren vooral "de MISSIONARISSEN"O.A. de
grootste WEST-VLAMING E.P.Constant
LIEVENS.Jezuiet.Naar hem werd de RANCHI.LIEVENSMISSIE genoemd. RANCHI.JHARKHAND.WEST-BENGALEN.INDIA
Mijn bloedeigen broer vertrok op de 15 januari 1950 (voor 't leven)
als Jezuiet-priester missionaris
naar die RANCHIMISSIE.(Rev.Father
Raymond JAECQUES. Jezuiet)en...... ...Hij is er nog !Hij werd er in
KURSEONG.(tegen NEPAL)in 1953 priester gewijd. En ...verbleef in
de jaren 50 zo'n 5 tal jaren reeds
in DAKA discrict(toen nog INDIA -
later PAKISTAN...nu jullie BANGLADESH )Hij werkte zowat over geheel INDIA.(Van Noord tot ZUID)
maar sedert 1985 vooral in BIHAR en jharkhand...(de RANCHIMISSIE).
In al die lange jaren heeft m'n broer vanwege ook maar enige NGO
'n cent gezien , laat staan gekre-
gen, wel heel veel vanwege het Katholiek MISSIOWERK MISEREOR in
DUITSLAND en dit via onze huidige PAUS(toentertijd nog BISSCHOP).Tot
op vandaag en ik ben 83 jaar (mijn
broer INDIA missionaris is er 86)
ondersteun ik persoonlijk allerhande "kleinschalige)projecten voor wie Hij persoonlijk verantwoordelijk is.Hij ondersteunde ruim 30 jaar
persoonlijk Mother TERESA en haar
"zusterkens"dus......nog steeds heel veel werk aan de winkel.Inleefreisje zat er bij mij
echter nooit in en ....mijn broer
kwam maar in al die jaren slechts
4 maal naar "vlaanderen"terug en
dit voor ampertjes 'n drietal weekjes.Ik vroeg reeds aan heel wat organisaties "HULP" ook eventjes aan Wereldsolidariteit maar ze kennen allemaal zeer goed
het russisch woordje"NJET" of NEE.
Ze vragen wel allemaal aan mij om
centen te storten voor hun "projecten" maar zelf iets afstaan
voor die INDIA.RANCHI Projectjes.
Nee ,dit behoort NIET tot hun domein! Maar kom, laat ik je ,je
zeer goeie BANGLADESH herinneringen,hiermee NIET verpesten. Je boft kerel dat het je gegeven is zoiets te kunnen ondernemen.Ik hoop voor jou dat de
"dalit"bevolking =(de laagste kaste)zich door jullie bezoek zal
weten gesteund te worden op hoger
niveau en niet meer onderdrukt want dit is nog altijd schering en inslag over de INDIASEBEVOLKINGSGROEP waar BANGLADESH toch ook bijhoort.Ik wens je nog veel reisjes hieromtrent wanneer je maar bedenkt dat je veel,heel veel kunt
geven ,naast het materiele,vooral
door de "blijde boodschap van het
evangelie" aan hen door te geven.
Mocht je ooit goesting hebben om
privé eens de RANCHI.India LIEVENS
missie te bezoeken, steeds bereid
je adressen te bezorgen waar je als
'n keizer zult ontvangen worden.(Bij Zusters/Paters Jezuieten.)Nog eens proficiat !!
Wees dankbaar ,je behoort tot een
van de gelukkigen. Het is niet iedereen gegeven en ga maar eens naar de LIEVENSMISSIE .RANCHI.INDIA.zeer genegen,
met GODS zegen, Je broer in Christus Jezus....Henri JAECQUES.
Een reactie posten